Şu ara düşünmekten kendimi alıkoyamadığım, aklımdan çıkmayan yüzler var gözümün önünde. Öyle tedirgin, acaba bana acıyor mu düşüncesiyle bana bakan bir çift göz, yatağımda bir sağa bir sola döndürüp bir türlü uyutmayan....
Geçtiğimiz ay, günlerden cumartesi, Samet işten çıkacak ve biz buluşacağız. Konak Kemaraltı girişindeki İş Bankasının karşısında oturdum onu bekliyorum. Yanıma kapalı bir teyze oturdu. Derken bir abi yanaştı, elinde bir poşet peçete, bir bacağı dizden itibaren normal insan bacağının yarısı kadar, üstelik tekerlekli sandalyede. Abimiz engelli.. Yaklaştığı herkes yüzüne bile bakmıyor.. Derken yanımdaki teyzeye yaklaştı teyzem oralı bile olmadı. Bana yaklaştı. O an yüzüne baktım, o dilenmiyordu... peçete satarak muhtemelen devletin vermediği yada verdiği gelirle yaşayamadığı için yapabileceği işlerden birini seçmişti. Peçete satacak evine o gün ki ekmeğini götürecekti belki. Yapılan yardım söylenmez ama cüzdanımda bulunanları çıkardım : '' Abi alır mısın ? '' diyebildim.Peçete çıkarmak için uğraştı teşekkür ettim. ''Al çantanda bulunsun, kardeşim'' diyebildi, o an ki bakışı sanırım bir ömür hafızamda kalacak... Çaresizlik... ben dilenmiyorum, şu olanaklarda yapabildiğim işi yapıyorum diyen gözleriyle..
Yine bir olay daha geçtiğimiz hafta annemi ve beni üzen olaylardan biri ''engelliler vakfı'' için yardım toplayan bir abimiz önce karşıdaki sitelerin zilini, yardım etmeleri için çalmış. Teyzemin biri eline 50 kuruşu tutuşturmuş. Abide bu işi muhtaçlığından yapan biri değil, engelliler vakfından onaylı sulu boya kitabıyla ve makbuzuyla gönüllü olarak yardım topluyor. Derken bizim zili çaldı. Annem aşağıya indi ''abinin gözler kıpkırmızı'' ağladı ağlayacak. ''Ben dilenci değilim, karşı siteden bir abla benim elime 50 kuruşu tutuşturdu'' dedi. Her ay maaşının büyük bir miktarını yatıran ve bu işi de gönüllü yapan abimizin o bakışları hep hafızamda kalacak...Annem: ''oğlum üzülme, televizyonlardan ve çevreninde etkisiyle insanlar yardım etmekten uzaklaştı '' diyebildi. Onlar, engelli yada engelsiz olabilir ama hiçbiri dilenci değil... Bir gün onların yerinde biz yada sevdiklerimiz de olabilir.
Özellikle televizyonlara ve sosyal medyaya bu yönden kızıyorum, insanların düşünce yapılarında her para isteyen kişi sahtekardır izlenimi yarattılar. Devlet engelliler için yeterince çaba sarf etmiyor. Bizler için zor olan hayat onlar için nasıldır tahmin bile edemiyorum.
Unutmayın: ''Veren el, alan elden hayırlıdır'' her zaman ve yapılan iyilikte niyet önemlidir. ''Allah yaptığınız iyiliği her zaman görür ''
